بیست و یکمین نمایشگاه بین المللی کتاب تهران از ۱۲ تا ۲۲ اردیبهشت ۸۷ در راه است. وقتی به هر موضوعی فکر می کنی چند موضوع مرتبط دیگر در ذهن شکل می گیرد و گاهی چند سئوال. تا به حال از خود پرسیده ایم که چرا نمایشگاه کتاب جذاب تر و پر طرفدار تر از کتابخانه هاست؟ چند نفر و چه کسانی به نمایشگاه کتاب می روند و چند نفر آنها در یک کتابخانه عضو هستند؟ و آنها که عضو هستند در سال چند کتاب به امانت می گیرند؟ و آنها که کتاب از کتابخانه به امانت می گیرند، چه کتابهایی امانت می گیرند؟ آنهایی که به نمایشگاه کتاب می روند،‌چند نفرشان کتاب می خرند؟ و اینهایی که کتاب می خرند چه کتابهایی می خرند؟‌ اینها چند نفرشان کتابهای خریداری شده خود را می خوانند؟ اینها چند نفرشان در منزل خود کتابخانه دارند؟ در کتابخانه شان چند کتاب دارند؟ بیشتر این کتابها مربوط به چیست؟ و چند تا از این کتابها را خوانده اند؟ آیا رفتار و عادات ما در اربطه با کتاب (خرید و استفاده) مانند همه «کالاهای» دیگر است؟ آیا کتاب برای ما کالاست؟ سبک مصرف ما در رابطه با این «کالای» چگونه است؟ خرید کتاب را می توان «ژست گرفتن» تلقی کرد؟ مثل خرید مبلمان، لوازم برقی، کت و شلوار و مانتو؟ به هر حال من فکر می کنم، حداقل، «خرید کتاب» صرف نظر از «مصرف» آن خوب است. ولی آیا خواندن آن یعنی «مصرف» ؟

علیرضا ظهوری

zohoori@bumail.bradley.edu

استاد گروه ارتباطات دانشگاه بردلی (امریکا)

 
این مقاله با استناد به نظریه ژاک الول در مبحث شیدایی انسان به تکنولوژی مدرن، به طور مختصر فوایدی چند در مورد خصلت دموکراتیک دنیای مجازی را بررسی کرده، سپس محدودیت ها و دل نگرانی های مربوط به آیندهء دنیای مجازی را موشکافی می کند. علیرغم محدودیت های ناشی از شکاف دیجیتالی و موانع تحمیل شده توسط قدرتمندان، دولت ها و شرکت های تجارتی ذینفع در خلق، اداره و کنترل دنیای مجازی، این مقاله بر خصلت دموکراتیک دنیای مجازی تاکید می کند و به جامعهء فاضلهء مدنی رسیدن را از طریق مشارکت مردمی در حوزهء عمومی هابرماسی دنیای مجازی امکان پذیر می‏ بیند. >>>

حضور رسانه ها در زندگی روزمره به قدری گسترش یافته که وجود آنها بخش طبیعی از زندگی ما تلقی می شود. فرایند طبیعی‌شدن وسایل ارتباطی به‌ این‌ معناست‌ که‌ عدم وجود رسانه ها در زندگی امری غیر طبیعی محسوب می شود. اکنون مردم‌، ‌ وقت‌ زیادی‌ از زندگی‌ روزمره‌ خود را صرف استفاده از رسانه‌های‌ مختلف‌ می کنند. رسانه‌ها (رادیو و سینما،‌ تلویزیون‌، مطبوعات ویدئو و تلویزیونهای ماهواره ای، موبایل و کامپیوتر) از این ‌طریق‌ به‌ زندگی‌ روزمره‌ ما شکل‌ می‌دهند. آنها‌ زمان‌ و مکان‌ را در زندگی‌ روزمره‌ تسخیر کرده‌اند. مکان‌ به‌ این‌ معنا که‌ رسانه‌ها مکان‌های‌ فیزیکی‌ خاصی‌ را در خانه‌ها و محل های زندگی ما و تعلقات فیزیکی ما اشغال‌ می‌کنند. و اگر برای مثال یکی از روزها شما فراموش کنید که موبایل خود را بردارید و بدون آن از منزل خارج شوید بسیاری از برنامه ها و حتی نظم زندگی روزمره تان ممکن است مخدوش شود. و زمان‌ به‌ این‌ معنا که‌ مردم‌ زمان‌ زیادی‌ را در هر روز به‌ رسانه‌ها اختصاص‌می‌دهند.

به خانم دکتر خلجی برای شروع به کار وبلاگ بعد از خبر تبریک می گویم. امیدوارم در به روز سازی وبلاگ خود از من زرنگ تر باشد. از امروز آدرس ایشان در جعبه لینک این وبلاگ در دسترس است.

تشخیص زمان مناسب در زندگی روزمره از عوامل مهم در موفقیتهاست. زمان مناسب برای فکر کردن راجع به یک موضوع یا زمان مناسب برای برنامه ریزی و اقدام و هر چیز دیگر. این تشخیص برای همه موارد زندگی اعم از خرد و کلان صدق می کند. تشخیص زمان مناسب بیش از هر چیز تابع اطلاعات شماست و اطلاعات شما تابعی از ارتباطات شما. اما داشتن اطلاعات کافی نیست. چرا که اگر اینطور بود مثلا اقتصاد دانان باید پولدارترین افراد جامعه می شدند. تحلیل زمان و مکان و ربط آن به مسایل محیطی روز، از مکملهای لازم برای اطلاعات و ارتباطات در تشخیص زمان مناسب برای تصمیم گیریها و اقدامات ماست. ما همواره اطلاعات کافی ومناسبی برای بسیاری از برنامه ها داریم اما در تشخیص زمان مناسب اجرای آنها دچار مشکل هستیم. زمان مناسب بسیاری از آنها گذشته و در برخی موارد زمان آن همین امروز است و برخی دیگر به  آینده مربوط می شوند. تا به حال چقدر در این مورد فکر کرده اید؟